روزنامه-رسانه-خبر اس ام اس
مطلبزیر را در ستایش رسانه های کثرت گرا و تصویری نوشته بودم٬ ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۲ شماره ۱۷۶ هفته نامه سراسری ستاره صبح چاپ و منتشر شد٬ البته ((سردبیر)) نشریه٬ با کلی تصرف و اشتباهات ویرایش محتوایی و نهایتا با اشتباهات تایپی فراوان ارزش مطلب را به نحو چشمگیری پایین آورده بود. چنین خطاهای فاحشی ارزش محتوایی نشریه را نزد مخاطب پایین می آورد و موجب بدبینی خوانندگان نسبت به نویسندگان و عوامل درون سازمانی نشریه می شود...
رسانه های خصوصی، اکسیژن دموکراسی است
علیولی پور روزنامه نگار: رسانه های جمعی یکی از شاخصهای توسعه هر کشور است. یعنی تعدد و کم و کیف وسایل ارتباط جمعی میزان آگاهی، شعورو پیشرفت هر جامعه را مشخص می کند. تقابل آرا در رسانه ها نه تنها صحت و سقم هرخبر، رویداد و موضوعی را همانند کف روی آب بالا می آورد بلکه تعصب خشک و بی دلیلو تک بعدی بودن را از افراد جامعه دور و آنها را منعطف و ملایم می کند.
بشراز زمانی که پا در دوره ی بلوغ فکری خود گذاشته است نیاز مستمر به اخبار، رویدادهاو تفسیرها نیز به اندازه تغذیه جسمی از واجبات حیات او شد. بر این اساس در سلسلهمراحل ارتباطی، غریزه به دانستن، عطش او را نسبت به وسایل ارتباط جمعی روزافزون ووابسته تر کرده است. وسایل ارتباط جمعی با مالکیت خصوصی که از زمان جنگ جهانی دومبه بعد، چه از نظر تئوریک و چه از نظر تکنولوژیک، با شدت و حدت بیشتری سیر تکاملیخود را طی می کند که مانعی سر راه امپریالیسم رسانه ای پدید آورده است و آن مانع چیزی جز سیاست جهت دهی به افکار عمومی نیست و نفوذ صاحبان قدرت را در افکار عمومی کمرنگ تر کرده است. از این طرف اکثر مخاطبان قرن بیست و یکم با حساسیت بیشتری و بدون انفعال درعصر انفجار اطلاعاتی پیگیر حوادث می شوند و خواه ناخواه چه در فضای سایبرنتیک و چهدر فضای رسانه های تصویری، رادیویی و مکتوب در معرض انواع طیف های فکری، خبری واطلاع رسانی قرار می گیرند و از آنجایی که انتقاد در کالبد رسانه های جمعی تعبیه ونهادینه شده است بدین سان در جذب مخاطب با یکدیگر زورآزمایی و رقابت می کنند، امریکه موجب غنی تر شدن محتوا و بالاتر رفتن کیفیت رسانه و تخصصی تر شدن آن شده است وبا رصد جزء به جزء امور داخلی و خارجی جا را برای حضور خودشان در میان ذهن و جان مردمبازتر می کنند.
اینکاین رسانه های جمعی در کشورهای جهان سوم و در حال توسعه خاری در چشم برخیسیاستمداران محافظه کار شده است و از هر راه ممکن با ارائه صغرا کبراهای توهمی سعیدر محدود کردن فعالیت های آن ها می کنند. زیرا حضور دائمی و فعال آن ها تمام کاستیها، کم کاری ها، دغل ها و نقض های عمدی و غیر عمدی را همچون آینه بی خط و خال برایجامعه انعکاس می دهد.
چونگردش آزاد اطلاعات و کثرت گرایی رسانه ها دیوارهای شیشه ای می سازد و برای قدرتپرستان دیواری ضخیم و قطور مقابل شان بوجود می آورد برایشان به مثابه دوره نقاهت ودرد بعد از زایمان خواهد بود. بنابراین احزاب در چنین جوی در جهت برتری سیاسی خودبا صداقت، شعارها و کارهای مردم پسند از یکدیگر سبقت می گیرند. رانت ها، فسادهایسیاسی، اقتصادی، اداری و اختلاس های کلان بسیار کم می شود و احزاب با هراس ازرسانه ها ناظر بر اعمال خود می شوند تا دست از پا خطا نکنند در غیر این صورترسوایی به وجود آمده سوژه مناسب رسانه ها می شود.
بازتابفضاحت های احزاب سیاسی در طول تاریخ توسط رسانه هایی که مالکیت شخصی داشته اندمنجر به اصلاح و گاها به مرگ سیاسی آن ها شده است. چنان که برلوسکونی نخست وزیرایتالیا و بسیاری از اعضای کابینه آن دچار شدند. رسوایی های سارکوزی و همسرش حزباو را نزد مردم بی اعتبار کرد و راه را برای حزب رقیب هموار، که اکنون با کمک ازاین فرصت سکاندار دولت فرانسه شدند. گوردون براون نخست وزیر حزب کارگربریتانیا نیزیکی دیگر از این نمونه هاست. اگر رسانه های شخصی در فضای حاکم سیاسی چنین کارکردینداشتند شاید اوضاع سیاسی و... ایتالیا، فرانسه و بریتانیا طور دیگری رقم می خورد.
اگررسانه های کشوری تک قطبی، دولتی یا حکومتی باشد و یک خط فکری رسمی بر رسانه هاحاکم شود منفعت اندیشی ها، سانسورها به بهانه مصلحت های کذایی و نظارت قبلی برمطبوعات قبل از انتشار، سدی سر راه گردش آزادی اطلاعات ایجاد می کند که به حقاکسیژن دموکراسی است. با چنین اعمال و افعال محافظه کارانه نه تنها افکار عمومیواکسینه نمی شود بلکه ذهن مخاطب با کنجکاوی ایجاد شده٬ او راوسوسه به دریافت پاسخ بسیاری از پرسش های بوجود آمده می کند، و به هر طریق ممکن ازفیلترها می گذرد و به رسانه مورد نظر می رسد.
جانکلام اینکه: آنچه اکنون بر دوش قانون مطبوعات کشور سنگینی می کند محتوای برگرفتهاز تلفیق تئوری های رسانه های شوروی و رسانه های توسعه بخش که به ترتیب برخاسته ازکشور دیکتاتوری شوروی کمونیستی و فیلیپین است و 20 سال پیش ناکارآمدی خود را برایاهل رسانه ثابت کرد. و مورد دوم نبود قانونی برای رسانه های تصویری است تا تنویرافکارعمومی را عهده دار شوند. هنجارهای نظریه رسانه های شوروی به این قرار است:مطیع قدرت شکل گرفته باشد، سانسور و تنبیه و انواع فشارهای غیرمستقیم اعمال شود،در راستای کنترل مستقیم بر تولید پیام قانونگذاری شود، به ارزش های سیاسی و اخلاقی حاکم حمله نکند،نظم موجود را به هم نزند، پیان آفرینان در عملکردشان استقلال نداشته باشند و اعمالتعلیق در انتشار از سوی دولت را مجاز می داند. تئوری رسانه های توسعه بخش نیز بایدو نبایدهایی به این شرح دارد: فقط اخبارهای توسعه را بازتاب دهد، انتقاد غیرقابلقبول است، رسانه برای حفظ هویت فرهنگی استفاده شود، دولت می تواند به نفع اهدافتوسعه از طریق سوبسید، کنترل غیرمستقیم و مستقیم در رسانه ها دخالت و فعالیت شانرا محدود کند.
بااینکه وضعیت رسانه های مکتوب ما نسبت به برخی از کشورهای در حال توسعه بهتر استولی انتظاری بسیار بیشتر از این از مسئولانمان در راستای بهبودی هرچه بیشتر وضعیت موجودرسانه ها داریم. آزموده را دوباره آزمودن خطاست ولی تصمیم گیران ذیربط! آیا باسپری شدن چهار دهه از عمر انقلاب اسلامی وقت آن نرسیده است که قانون مطبوعات بطور اساسیبازنگری یا بازنویسی شود و فعالیت آزادانه رسانه های تصویری را هم مانند روزنامهها بپذیریم تا فصل نوینی از دموکراسی را تجربه کنیم؟!
قطرههای باران اگر به زمین نرسد و آن را خیس و مرطوب نکند چیزی جز زمین های بایر و لمیزرع به بار نمی آورد. وسایل ارتباط جمعی با مالکیت خصوصی و کثرت گرا نیز حکم قطرههای باران را دارد، اگر وجود نداشته باشند موجب رشد و تکثیر قارچ گونه انواعخودسری های ارگان ها، فسادهای سیاسی، اقتصادی، اداری و... می شوند.
برچسب:
نویسنده: imi