کشاکش آرا در جامعه شناسی

کشاکشآرا در جامعه شناسی

استیون سیدمن در مقدمهء خود بر کتاب «کشاکش آرا درجامعهشناسی» از علاقهء خود به نظریهء اجتماعی در روزگار جوانی و میانسالی علمگراو در پایان نگاهی دوباره به _«امر اجتماعی» این بار با نگاهی نسبیگرا میگوید.

سیدمن امید به جهانی بهتر را از دست نداده است اما اینامید را به معنای دست برداشتن از تحلیل تجربی و دیدگاه تحلیل نمیداند. از نظر اوهدف جامعهشناسی نه انباشت دانش است نه پدید آوردن دانش جامعه یا ساختن سیستمی ازجامعهشناسی بلکه هدف آن ورود به بحثها و مجادلاتی است که بر سر شکل فعلی وآیندهء جهان اجتماعی در جریان است.

وی بر این باور است ایمان به این که علم میتواند بهساختن جهانی بهتر کمک کند در کنه نظریهء اجتماعی مدرن جای دارد و دانشمندان علوماجتماعی یعنی متفکرانی چون منتسکیو، کندرسه، مارکس، کنت، وبر، شارلوت پرکینزگیلمانو ا.ب.دوبویس که روشهایی نو و خلاقانه برای فهم منشا و معنای جهان اجتماعی پدیدآوردند، قصد داشتند خطرات اجتماعی تهدیدکنندهءآزادی را مشخص و دورنمای پیشرفت راترسیم کنند.

بنابراین جامعهشناسی نباید به تدریج از حیات عمومیجامعه فاصله گرفته و منحصر به حلقهء کوچک نظریهپردازان دانشگاهی شده و جامعهشناسیرا تبدیل به مجموعهء اسرارآمیزی از مباحثات مفهومی و روش شناختی بکشاند چرا که دراین صورت هم توجه محققان و هم توجه مردم را از دست خواهد داد. بلکه جامعهشناسیباید به طور جدی تلاش کند تا با زبانی قابل فهم به مسایل اجتماعی و سیاسی کلیدیزمان حاضر بپردازد.

استیون سیدمن از جامعهشناسان میخواهد که عاملبرانگیزانندهء اخلاق را دوباره به مرکز نظریهء جامعهشناسی بازگردانند و دوباره درکسوت مربیان جامعه و عموم مردم به مسایل روز بنگرند.

کتاب «کشاکش آرا در جامعهشناسی» شامل پنج بخش است که درآنها «سیدمن» به بررسی سنت کلاسیک، جامعهشناسی آمریکایی، نظریهء اروپایی، نظریاتپست مدرن و وضعیت امروزی نظریهء اجتماعی میپردازد.