هیچ چیز زیبا نیست، همه چیز واقعی است

نگاهی به نمایشگاهی از آثار کاراواجیو در دوسلدورف

جورج زسلن

برگردان علی محمد طباطبایی

مردک ظاهراً زندگی سرزنده و پرهیجانی را گذرانده است. به نظر می رسد که او در حالی که انباشته از شهوت و خشونت بود خود را وارد به ماجراهای خطرآفرین می کرد، در میان قصرها و محله های فقیرنشین، در بین حامیان پرنفوذ در رأس هرم جامعه و همپالگی های وحشی در پائین ترین سطح، و همیشه غرقه در قماربازی، امیال جنسی و عشق به کار هنری اش و سپس در حالی که هنوز به چهل سالگی نرسید بود در ساحلی در شمال رم به قتل می رسد، در سرزمینی بی نام و نشان و همان جایی که همیشه در ایتالیا گناهکاران پرهیزگار به قتل رسیده اند: از جمله ی آنها ویلما مونتسی معروف به « موجود ناب » با دستان پیرمردان اشراف زاده ی شهوتران از دوره ی رونق پسا فاشیستی، و پیر پائولو پازولینی هنرمندی در جستجوی یافتن ragazzi di vita  یا« پسران زندگی » اش (1: داستان بلندی از پازولینی) که او نیز در چنین جایی به قتل رسید. یک چنین شیوه ی زندگانی انباشته از شهوت، طغیان، واقعیت گریزی و نزاع به طور معمول کلیشه ی بازنده های هنرمند را به یاد ما می آورد: به هر رو برای این عربده کشِ میخواره قاعدتاً چیزی مگر استقلال شخصی و هنرش اهمیت نداشته است. لو قهرمانی شورشی و از نوع درجه یکش بود.