خرید بک لینک

امر به معروف و نهی از منکر

در نهضت عاشورا

امر به معروف و نهی از منکر در مکتب اسلام مهمترین راهکار و شیوهی انجام اصلاحات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی به حساب میرود. قرآن کریم برای جلوگیری و پیشگیری از افتادن جامعهی اسلامی و بشری در دام انحرافات و انحطاط، اصل امر به معروف و نهی از منکر را واجب قرار داده و تصریح میکند که بهترین امت کسانی است که در امر به معروف و نهی از منکر پیشگام باشد. در آيهي ديگر كسانيكه به این اصل توجه نداشته اند و اين واجب الهي را ترك ميكردند، مورد سرزنش قرار ميدهد: «آنها از اعمال زشتي كه انجام ميدادند يكديگر را نهي نميكردند، چه بدكاري انجام ميدادند.»

در وصيت نامهی اميرالمؤمنين به امام حسن و حسين (ع) آمده است:« امر به معروف و نهي از منكر را ترك نكنيد كه بدهاي شما بر شما مسلط ميشوند». حضرت فاطمه(س) نیز فرمودند: «امر به معروف را خداوند تكليف قرار داد براي مصلحت ( واجراياصلاحات در) تودةهی مردم.»

امام باقر(ع) برای یاد آوری و نشان دادن اهمیت این اصل مهم به جامعه اسلامی میفرمایند:«امر به معروف و نهي از منكر، راه پيامبران و شيوهی صالحان است... در پرتواين دو، تكليفها انجام مييابد و امنيت در جامعه پديد ميگردد... و حقوق(از دست رفته و غصب شدهی) مردمان به آنان باز ميگردد و زمين آبادميشود... و كارها ساماني در خور مييابد....»

اما در نهضت عاشورا، امر به معروف و نهی از منکر راهکار و شیوهی ایجاد و انجام اصلاحات در هر دو بعد فوق به حساب میرود و امام صریحا یاد آور میشود که برای احیای آن قیام میکند تا اصلاحات محمدی و علوی تحقق پیدا کند و امر به معروف و نهی از منکر را اجرا نماید. امام حسین، علت اصلی غفلت، انحراف، اصول گریزي و اصول ستیزي جامعه را ترك امر به معروف و نهی از منکر خصوصاً از جانب خواص و در رأس آنها علماء و روشنفکران میداند و از نظر آن حضرت اجراي همه فرایض الهی بستگی به اجراي امر به معروف و نهی از منکر دارد.

امام حسين(ع) بعد از شنیدن خبر شهادت مسلم فرمود: «آيا نميبينيد به حق عمل نميشود؟ در چنين شرايطي يك نفر مؤمن بايد از جان خود بگذرد و لقاء پروردگار را در نظر بگيرد». به خاطر اجرای امر به معروف و نهی از منکر برای تحقق اصلاحات دینی است که سالار نهضت عاشورا را این گونه خطاب میکنیم: « شهادت ميدهم كه تو اقامهی نماز كردي و زكات دادي و امر به معروف و نهي ازمنكر كردي و در راه خدا جهاد نمودي و حق جهاد را به جا آوردي.»

نوشته اند: یک سال قبل از واقعهی عاشورا، امام حسین(ع) به همراه عبداللّه بن عباس و عبداللّه بن جعفر عازم سفر حج گردیدند. امام در منی دستور داد آن دسته از صحابه و تابعین که اهل صلاح بودند در خیمه ای اجتماع کنند، طبق این دستور عدّه ای که ویژگی های مورد اشاره را داشتند فرمان حضرت را اجابت نمودند و در منی جمع شدند، آنگاه پیشوای سوم از میان ایشان برخاست و پس از ستایش خداوند بیاناتی ایراد فرمود. در فرازی از این سخنان امام آمده است: ای مردم از پندهای خداوند نسبت به دوستان خود پند گیرید، آن جا که از علمای یهود و نصارا(اَحبار) بدگویی و مذمت کرده است، زیرا آنان از ستمگرانی که نزد آنان بودند مُنکر و فساد را میدیدند، ولی به دلیل تمایل به آن چه از ظالمان به آنان میرسید و یا به دلیل خوف از جفاکاران، نهی از منکر نمیکردند در حالیکه خداوند میفرماید: از دیگران هراس نداشته باشید و از من بترسید.

و نیز آن حضرت در دعوت نامهاش خطاب به چند تن از بزرگان بصره برای یاری رساندن به ایشان نیز چنین مینویسد:

« شما را برای احیای نشانههای حق و از بین بردن بدعتها به یاری میطلبم، اگر دعوتم را بپذیرید به سر منزل مقصود خواهید رسید.»

بنابراین، علاوه بر شرایط نا بهسامان و انحرافات گستردهی اخلاقی و عقیدتی جامعه، عوامل خاصی كه باعث امر به معروف و نهی از منکرات می شد، به قرار ذیل است:

1- موروثی كردن حكومت و خلافت.

2- نقض مواد صلح امام حسن(ع) و وضع تحمل ناپذیر شیعیان كه حتی به اتهام شیعه بودن دستگیر میشدند و به شهادت میرسیدند، و محبت علی كافی بود كه نام شخص را از دیوان دولتی ساقط كند. محرومیت شیعیان از حقوق اجتماعی، قضاوت، امامت جماعت. قتل اكابر شیعیان از قبیل حُجر بن عَدی، عَمْرو بن حَمِق خُزاعی و غیره.

3- سبّ علی(ع) در منابر.

4-جعل احادیث به نفع امویها.

برچسب: نویسنده: imi تاريخ: شنبه 18 آبان 1392 ساعت: 0:27

صفحه بندی